1e wedstrijd zestal tegen hoevelaken

Onstuimig

Een uitwedstrijd tegen het altijd lastige Hoevelaken 2, om de competitie in het nieuwe seizoen voor het zestal te beginnen. Als de wedstrijd verloopt zoals het weer op deze eerste serieuze herfstdag, dan belooft het een onstuimige krachtmeting te worden bij de start van de competitie.

Onder het toeziend oog van het massaal weggebleven publiek ontstak om 20.00 uur de strijd op zes tafels, zoals zo mooi gezegd: op het scherpst van de snede. Het uitwisselen van vriendelijkheden maakt na het activeren van de klok plaats voor concentratie, diepe concentratie, en een gespannen blik op het gelaat van de schakers. De spreekwoordelijke speld kun je horen vallen.

Zoek je vroeg de aanval, of kies je voor een behouden aanpak. Met mijn niet al te ruime kennis van openingen, hanteer ik zoveel mogelijk het principe van "ontwikkelen, ontwikkelen en ontwikkelen". Met opperste concentratie probeer ik mijn tegenstander klem te zetten. Voorover gebogen over het bord, in een mens-erger-je-niet-houding, vang ik regelmatig een diepe zucht of een andere uiting van inspanning op. Is het een zucht van verlichting, of juist niet? En van wie?
Met wit op tafel 5 ben ik van mening dat de openingsfase goed is verlopen. Alle stukken actief. Koning veilig, mijn lopers gericht op de diagonaal van zijn koning, paarden staan hengstig te springen om nog actiever deel te nemen aan de strijd. Wat is de juiste voortzetting? Die vraag is nog niet beantwoord.

Over het verloop van de partij ben ik redelijk tevreden. Ik heb meer het initiatief dan de tegenstander, maar ik weet niet door zijn verdediging heen te breken. Ik krijg hem niet op zijn knieën. Halverwege de schaakpartij wordt mijn remiseaanbod na lang denken beantwoord met zijn volgende zet: remise afgewezen.

Met mijn pion geef ik op zet 44 schaak, waarmee hij zijn loper verliest. Een licht gevoel van euforie kruipt onder mijn huid, dat door zijn hoofdschudden wordt versterkt. Attent blijven, gebruik je tijd, wees alert. Met een stuk meer moet ik dit kunnen winnen, is mijn stellige gedachte op dat moment. En die overtuiging is nu nog sterker dan tijdens de partij. Ik kan me achteraf het hoofd breken over de vraag waarom ik de dames niet heb afgeruild, of dit of dat, of die zet, maar ja … Ik koos dus niet de juiste voortzetting en besloot het over een boeg te gooien.

En dat over een andere boeg gooien, het is gewoon een blunder, ik weet geen ander woord, geen andere omschrijving. Zet 55 met mijn dame werd genadeloos afgestraft. Toen ik de dame losliet zag ik het direct, maar dat was te laat.

3,5 voor Hoevelaken, 2,5 voor NSC.

Mijn eerste competitiewedstrijd van dit seizoen past naadloos bij de omschrijving van de eerste herfstdag: onstuimig.

Nijkerkse Schaakclub

Een eeuw schaakplezier in Nijkerk.

© 2025. All rights reserved.